14 Ocak 2011 Cuma

sensiz olmaz

Denizin ortasında bir evi olsun istemişti, sen de gel dedi. Her şeyden, herkesten, sorunlardan, sıkıntılardan uzak… Huzur, sevgi ve aşk içinde bir yaşam. Kim hayır diyebilirdi. Elini tutmak bile huzur veriyorken üstelik…

Böyle başlamamıştı aslında masal. Masal evet. İlk görüşümde beni alıp götürmüştü, böyle olabileceğini düşünmemiştim, ilk defa başıma geliyordu, inanmazdım evvelden… Ne yaptı bilmiyorum derdim. Güzel Alice sihir yapmayı öğrenmiş, ilk numarasını benim üzerimde deniyordu. ‘’Ah Alice, değiştirdin tüm hayatımı, geleceğimi, geçmişimi… Çocukluk heyecanı bu yaşadığım, hevesimi alamadan büyümüştüm zaten, artık hiç büyümem, büyümek zorunda değilim. Ben bu çocuk halimle güzelim, senin çocukluğunda yaşamak güzel. Sana söylemek istediğim o kadar çok şey var ki… Gül.. sen gülünce bahar... renklerden pembe, günlerden pazar, aklım sende… Pembe çünkü, toz pembe… Aşktan başka hiç bir şeyi umursamamanın rengi. Her şeyi güzel gösteren gözlüğün rengi, sensiz hayal kuramamanın rengi. Sensiz olmaz…’’

Sabah uyanırken onu düşünmek, elimin telefona gitmesi, sesini duymak istemem… İşte yaşadığım mutluluğun özeti bu…